بیژن نجدی (زاده ۲۴ آبان ۱۳۲۰ در خاش درگذشت ۴ شهریور ۱۳۷۶ در لاهيجان)، شاعر و داستان‌نویس بود.

 

او در ۲۴ آبان ۱۳۲۰ از پدر و مادر گیلانی در خاش زاهدان متولد شد. تحصیلات ابتدایی خود را در رشت گذراند. پس از اخذ دیپلم در سال ۱۳۳۹ وارد دانشسرای عالی تهران شد و در سال ۱۳۴۳ از همان دانشکده در رشته ریاضی فارغ‌التحصیل و با سمت دبیر در دبیرستان‌های لاهیجان مشغول به تدریس شد. پدرش از افسران مبارزی بود که در قیام افسران خراسان نقش داشت و در مسیر رفتن به گنبد کاووس به دست تعدادی ژاندارم کشته شد. در سال ۱۳۴۹ با پروانه محسنی آزاد ازدواج کرد که حاصل این ازدواج یک دختر و یک پسر است. از سال ۱۳۴۵ فعالیت ادبی خود را آغاز کرد.

آثار و تالیفات

مهم ترین آثاری که از بیژن نجدی به جا مانده عبارتند از: مجموعه  داستان«دوباره از همان خیابان‌ها، یوزپلنگانی که با من دویده‌­اند، داستان‌های ناتمام، برگزیده اشعار، خواهران این تابستان. از تمام این‌ها فقط مجموعه داستان یوزپلنگانی که با من دویده‌­اند در زمان حیات او منتشر شد و بقیه آثارش پس از مرگ این نویسنده با همت و تلاش همسرش، گردآوری و سپس به چاپ رسید.

 

از خصوصیات داستان های بیژن نجدی

داستانهای نجدی سبکی منحصر بفرد از ترکیب داستان و عناصر شعر دارد.
من هنوز داستانی نخوانده‌ام که نویسنده آن را شعر گونه بنویسد و خواننده تا آخرین کلمه داستان بدون کسالت آن را دنبال کند. مگر نوشته های آقای نجدی.

با خواندن نوشته های ایشان نه تنها وارد دنیایی از لغات و جمله بندی های بی بدیل شدم بلکه پایان داستان خودم را غرق در آن میدیدم. معمولا بعد از خواندن داستان های آقای نجدی اشکی در چشمانم حلقه میزند که نمیدانم به خاطر موج غم در داستان است یا جريحه دار شدن احساساتم از خواندن این متون شگفت انگیز.

نوشته هایی که مختص بیژن نجدی و از کس دیگر بر نمی آید.

استفاده از عناصر بومی به شدت در آثار نجدی مشهود است. گویی او با همان ابزار ساده به خوبی توانسته فضا سازی ها و شخصیت پردازی ها را در عین سادگی آنقدر پیچیده و بکر و اثرگذار خلق کند.

نوشته های نجدی توانسته با استفاده از ساده ترین و دم دستی ترین کلمات، تصاویر و فضاهای بسیار زیبایی را خلق کند و بار عاطفی بالایی را به مخاطب القا کند.

روایت هایی که علاوه بر زیبایی و مهارت، لایه های گوناگونی را میتوان در آن یافت.
آثار او تلفیقی حیرت آور است از داستان، شعر، کنایه، استعاره، تشبیه و خلاقیت. آنهم به صورتی که برای عموم قابل فهم باشد.