گاهی برخی از ما حسرت خوردن را دوست داریم، حسرت کارهایی که نکرده‌ایم، جاهایی که نرفته‌ایم، کتابهایی که نخواند‌ایم و بسیا ی از کارهای نکرده دیگر.

به این دلیل این را می‌گویم که اگر به موقعیت قبل برگردیم یا شرایط مشابهی را تجربه کنیم، باز هم آن کارها را انجام نمی‌دهیم!

حسرت و افسوس

شاید اولین باری که حس پشیمانی را تجربه کردیم، کلمه “ای کاش” برایمان معنی شده باشد.
شاید درک این مسئله برای برداشتن قدمهای رشد و پیشرفت بسیار مهم باشد که اشتباهات ما مربوط به گذشته ماست و ما امروز فرصت جبران آنها را در اختیار داریم.

اندیشیدن درباره افسوس ها مانند نگاه کردن در آیینه عقب ماشین، هنگام رانندگی است . در واقع برای راندن بهتر رو به جلو ،آیینه عقب را نگاه می کنیم ، نه به منظور دیدن پشت سر خود ،افسوس نیز این گونه کار می کند. افسوس برای حرکت ما به جلو می تواند مفید باشد.

جانت لاندمن

پشیمانی، افسوس و حسرت ما را برای عملکرد درست در موقعیت های مشابه آماده میسازد و به ما فرصت جبران کمبودها و خسارات گذشته را میدهد به شرط آنکه در آنها غرق نشویم.

حسرت خوردن منفعلانه از مقایسه واهی و اغراق‌آمیز کمبودهای خود با دیگران نشأت می‌گیرد.
حسرت از سلسله افکار پلید و قدرتمند است. در صورت کنترل نکردن حسرت ورزی، ضربات کشنده ای به روح و روان خودمان وارد میکنیم. ما با پتک حسرت و مقایسه، هر لحظه بر شخصیت و توانایی‌های حمله میکنیم.

“این حق من نبود” “چرا آنها دارند من ندارم” ” این عادلانه نیست” “استحقاق من بیشتر از اینهاست” و جملاتی نظیر اینها، تنها تکاپوی منفی و تخریبگر در ما به وجود میاورد. این گفتگوهای درونی منفی با خودمان دیگران را بالاتر از ما جلوه می‌دهد و حس ناامنی، نارضایتی، و آسیب پذیری را در ما تقویت می‌کند.

ادامه دارد…

 

 

شاید مطالب زیر را بپسندید:

پرخوری|اعتیاد|سید حسین سیدزاده

لودگی | نواقص اخلاقی‌ | حسین سیدزاده

پنهان‌کاری یا حریم شخصی؟|نواقص اخلاقی | حسین سید زاده