چشم چرانی همان نگاه‌های کش داریست که به قصد لذت انجام میشود. طولانی بودن و آلوده بودنش آن را از نگاه‌های عادی جدا می‌کند.

چشم چرانی هنگامی که به صورت یک عادت مزمن در می‌آید بدون شک یک بیماری روانی تلقی شده و مسائل بسیاری را تحت‌الشعاع خود قرار میدهد. از عوارض ان میتوان بروز احساس ناکامی یا افسردگی را نام برد.

زمانی که چشم چرانی به یک عادت تبدیل شود. فرد باید حتما تحت درمان حرفه‌ای قرار بگیرد تا علت آن شناسایی و کنترل شود.
چشم چرانی مدام و همیشگی، از لحاظ روانی نقطه‌ مقابل دیده شدن و جلب توجه است.
چشم چرانی یک عادت ناپسند و نکوهیده است که متاسفانه در جامعه ما تا حد آزار دهنده‌ای فراگیر شده. شاید بیماران جلب توجه با این موضوع مشکلی ندارند اما این نگاه‌های هدف دار و زننده گاهی آرامش خیال را از نوامیس مردم و افراد عادی میگیرد.
چشم چرانها مثل گرسنگانی هستند که هرگز از خوردن غذا سیر نمیشوند. اگر چه چشم چرانی برای افراد چشم چران آسیب جسمی به همراه ندارد اما او را در معرض عوارض روحی قرار خواهد داد.
زنان هم گاهی دچار بیماری چشم چرانی میشوند اما از آنجا که بیشتر این معضل پاگیر مردان است زنان قربانی آن هستند.