سایه‌ای برای دعوت آدم‌ها شبیه هم‌اند؛ مگر آن‌هایی که چشم‌هایشان فرق دارد. بعضی چشم‌ها سرد و بی‌روح‌اند؛ مثل چشم‌های مجسمه‌ی گچی روی میز کافه‌ام که

صدای خستهء ماهیگیر سالخورده روی آرام دریا افتاد که: قطره‌های تنها یکدیگر را در آغوش میکشند و دریا میشوند، اما انسان دلتنگی‌اش دریا می‌شود. دریا

این داستانها را در فروردین سال ۱۴۰۰ خواندم: 📚شازده کوچولو 🖊آنتوان دوسنت اگزوپری 📚عقاید یک دلقک 🖊هانریش بل 📚قلعه حیوانات 🖊جرج ارول 📚اثر مرکب 🖊دارن

لطفا به من لطف نکن!   ما اولین و آخرین خانواده‌ای در شهرمان بودیم که در کوچه‌ها گُل میکاشتیم. آن موقع من ۱۶-۱۷ ساله بودم.

مغازه عروسک فروشی وسط یک شهر بازی بزرگ، زیر آبشار بلند، کنار دکه بستنی فروشی ، یک مغازه عروسک فروشی بزرگ هست با سقف بلند

پس شادی کجاس؟   بعد از رعدی که سکوت خانه را شکست، صدایی جز چیدن ظروف شام روی میز غذا به گوش نمیرسید. پروانه، یک