هر روز همین ساعت، قهوه‌ام را کنار پنجره می‌گذارم، دفترم را باز میکنم و به خیابان نگاه میکنم. خیال میکنم اگر به‌اندازه کافی دقیق باشم، می‌توانم از روی قدم‌های آدم‌ها، قصه‌های ناتمامشان را بخوانم.
امروز زنی با شال زرشکی کنار کافه ایستاده بود. فنجانی کاغذی در دست داشت و هر چند لحظه یک‌بار به ساعتش نگاه می‌کرد. مرد جوانی از روبه‌رو می‌آمد. وقتی نگاهشان به هم افتاد، زن لبخند نزد. مرد هم قدم‌هایش را تند نکرد. از کنار هم گذشتند؛ درست مثل دو غریبه.
اما من مطمئن بودم که روزگاری یکدیگر را دوست داشته‌اند.
کمی آن‌طرف‌تر، مرد سالخورده‌ای با پالتوی تیره، آرام از خیابان پایین می‌رفت. دستش را در جیب فرو برده بود و سرش کمی خم شده بود. نمی‌دانم چرا تصور کردم سال‌هاست هر روز همین مسیر را می‌رود؛ مسیری که به خانه‌ای می‌رسد که دیگر کسی پشت در آن منتظرش نیست.
زن سیاه‌پوشی هم از میان جمعیت می‌گذشت. صورتش پیدا نبود. شاید از مراسم ختمی برمی‌گشت، شاید به دیدار بیماری می‌رفت، یا شاید فقط زنی بود که دوست نداشت کسی چهره‌اش را به خاطر بسپارد.
دفترم هنوز سفید بود.
من همیشه همین مشکل را داشتم؛ برای غریبه‌ها هزاران داستان می‌ساختم، اما وقتی نوبت به زندگی خودم می‌رسید، کلمات از حرکت می‌ایستادند.
قهوه‌ام سرد شده بود. خودکار را برداشتم و نوشتم:
«امروز هم آدم‌ها از جلوی پنجره‌ام گذشتند. بعضی به مقصد رسیدند، بعضی از مقصدشان دور شدند و بعضی شاید تمام عمرشان را صرف رسیدن به کسی کردند که از کنارشان گذشته بود.»
صدای زنگ تلفن بلند شد.
شماره‌ای ناشناس بود.
جواب دادم. صدای زنی از آن سوی خط گفت:
ـ ببخشید، شما هنوز همان خانه روبه‌روی کافه زندگی می‌کنید؟
گفتم: بله.
چند لحظه سکوت کرد و بعد پرسید:
ـ پس هنوز هر روز پشت پنجره می‌نشینید؟
به خیابان نگاه کردم. زن شال‌زرشکی دیگر آنجا نبود.
گفتم: بله. چرا؟
صدایش لرزید:
ـ چون مدتهاست کسی را آنجا می‌بینم که شبیه پسر من است. پسرم بیست سال پیش، درست در همین خیابان، از دنیا رفت. امروز می‌خواستم مطمئن شوم هنوز کسی که شبیه پسر من است آن پنجره را باز می‌کند.
تلفن قطع شد.
مدتی به خیابان خیره ماندم. مرد سالخورده به من نگاه کرد و دستش را بالا آورد، انگار من را می‌شناخت. بعد آرام از جایم بلند شدم و پنجره را بستم.
برای نخستین بار فهمیدم شاید تمام این سال‌ها من به زندگی مردم نگاه نمی‌کردم؛ شاید کسی از آن سوی خیابان، زندگی مرا تماشا می‌کرد.
دفترم باز مانده بود.
مدتی بعد دوباره نگاهم به دفتر باز روی میز افتاد. تمام صفحه را از زندگی آدم‌های غریبه پر کرده بودم؛ جز یک خط که درباره خودم چیزی بنویسد.
پایان
حسین سیدزاده
شاید این داستانک ها را بپسندید:
آخرین نظرات: