وقتی قول می‌دهی،

نه فقط زبانت، که جانت تعهد می‌سپارد.

اما برای وفای به عهد، باید سه نگهبان در کنار تو بیدار باشند:

اول، حضور؛

باید در لحظه‌ی مقرر، زنده باشی.

نه فقط زنده به جسم، که زنده به یاد، زنده به نیت، زنده به توان.

قول، در غیاب تو، بی‌پناه می‌شود.

دوم، رضایت آسمان؛

باید خدا بخواهد، باید کائنات هم‌داستان شوند.

قول، اگرچه از تو آغاز می‌شود،

اما در دل هستی ادامه می‌یابد؛

و هستی، گاه مسیر را می‌پیچاند، گاه چراغ را خاموش می‌کند.

سوم، ترتیب اتفاقات؛

باید آنچه باید بیفتد، بیفتد؛

و آنچه نباید، رخ ندهد.

قول، در میان هزار حادثه،

چون قایقی‌ست که به سلامت باید از طوفان‌ها بگذرد.