داروی کرونا از نظر من! تا امروز که این یادداشت را مینویسم، دانشمندان علم پزشکی معتقدند داروی کرونا هنوز ساخته نشده و همچنان خبرهای خوبی

درس گرفتن از حوادث اشک غم و لبخند شادی. هر دو آنها می‌توانند در یک روز  و به مراتب احساسات ما را درگیر خود کند.

کنترل، وسوسه، اعتیاد   چیزی که زندگی یک معتاد در عذاب را به قهقرا میبرد، مواد مصرفی او نیست بلکه خود بیماری اعتیاد است. بیماری

آدمهایی که در کوچه  پس کوچه ها بلند بلند با خودشان حرف میزنند، چه مشکلی دارند؟ آنها گاهی بدون دلیل میخندند، گریه میکنند، فریاد میکشند،

 ای کاش‌ هیچوقت نگوییم “ای کاش” کاش این طور نمیشد. کاش اوضاع کمی بهتر بود. کاش آن کار را انجام میدادم. کاش برای فلان موضوع

برای اینکه روز خوبی را شروع کنی برای اینکه یک روز را خوب شروع کنی، باید آن روز را از لحظه بیدار شدن خوب شروع

خساست یا صرفه جویی؟   خسیس بودن عارضه ‌ای آزار دهنده است که اطرافیان را به شدت میرنجاند و عرصه خوشی های زندگی را بر

انکار واقعیت، بزرگترین خود فریبی   خودفریبی شاید یکی از فراگیر ترین بیماری های ذهنی و گسترده ترین عارضه شخصیتی باشد. متاسفانه تا کنون کمتر

گاهی برخی از ما حسرت خوردن را دوست داریم، حسرت کارهایی که نکرده‌ایم، جاهایی که نرفته‌ایم، کتابهایی که نخواند‌ایم و بسیا ی از کارهای نکرده