تجمل‌گرایی یعنی تشریفات اضافی و پرهزینه!

تجملات زیبایی نیست،
تجمل گرایی یک پدیده نابهنجار اجتماعی و یک بیماری اخلایی و روانی است. با این حال در رده رذیلت اخلاقی قرار نمی‌گیرد.

اگرچه تجمل گرایی به صورت فطری در همه انسانها وجود دارد اما شکل افراطی آن میتواند آسیب زا باشد.

شکل افراطی این گرایش، پیامدهای زیان باری را بر اقتصاد سالم خانواده و جامعه بر جا می گذارد. تجمل‌گرایی از مصادیق اسراف و ریخت و پاش بی مورد به شمار می آید.

برخی افراد تجمل گرایی را نمونه بارز مال دوستی میدانند. مال دوستی در نهایت به مال پرستی منجر خواهد شد. همانطور که میدانید مال پرستی یکی از آفت های رسیدن به کمال است و میتواند عامل هرگونه لغزش و خطایی بشود.

تجمل گرایی هزینه‌های خانواده و جامعه را به سمت نامتعادل میبرد، اقتصاد را از سلامت خارج میکند و مصرف را به سمت بیهودگی میکشاند.

یک نمونه دیگر از اشکال‌ تجمل گرایی مُد گرایی است. افرادی که دچار بیماری تجمل گرایی می‌شوند، خواه ناخواه طبق مد عمل می‌کنند و اعمالی شبیه چشم و هم چشمی انجام می‌دهند.

ریشه یابی تجمل گرایی:

تجمل گرایی میتواند حاصل ترکیبی از بیماریهای اخلاقی باشد. در واقع ترکیبی از چند بیماری ‌مثل تکبر، احساس حقارت، تفاخر، حسادت، خود بزرگ بینی، خودپسندی میتواند روحیه تجمل‌گرایی را به شدت تقویت کند.

یادمان باشد اصالت بخشیدن به دنیا انسان را از هدف اصلی که کمال است دور می‌کند. وقتی زندگی دنیایی جایش را به اصل انسانیت بدهد، انسان سعادت واقعی خود را در امور دنیا خلاصه کرده و از حقیقت آفرینش باز میماند‌.